Altyd Opsoek Na ‘n Antwoord.

Almal hou van antwoorde. Of dit nou vooraf of na die tyd is, ons soek antwoorde. Ons hou van onderskeid tussen reg of verkeerd. Soms meet ons onsself en ons askies of ons ‘next move’ aan die antwoorde wat ons vir die mense om ons vra. Ons hou daarvan om die uitkoms van iets te kan bepaal, want vir een of ander rede maak dit die sprong om iets aan te pak effens makliker. Vanselfsprekend. Dit is maklik om van die een kant van ‘n plaasdam oor te swem na die teenoorgestelde rigting. Daar is ideal nie veel faktore wat jou sal belemmer om aan die ander kant uit te kom nie. Maar spring nou in ‘n rivier, en die uitkoms lyk aansienlik anders en alles behalwe voorspelbaar.


Ons eerste voetfout is om antwoorde van mense te verwag op vrae wat ons eie pad bepaal. Ons kan nie verwag iemand anders moet ‘n antwoord hê vir ‘n pad wat hulle nog nie gestap het of een wat nie uitgelê is vir hulle om in die toekoms te stap nie. Die antwoorde op ons vrae is nie iemand anders se verantwoordelikheid nie.


Soms vergeet ons die impak van ons verlede en hoe uiters belangrik elke fynste detail is in ons ‘testimony’ om die mense om ons leiding te gee. Almal stap nie gelyk deur dieselfde seisoen nie, maar almal van ons ontmoet een of ander tyd die herfs, winter, lente en somer van die lewe en al het jy dalk nie nou self die antwoord vir jou eie seisoen nie, kan iemand anders se raad ‘n bladsy in jou oorlewingsgids deur hierdie seisoen wees.


Die verlede is soos jou eerste soen wat jy soos ‘n deurskynende tattoo vir altyd saam met jou sal dra, of jou eerste hondjie wat jy as kind gehad het en agter in jou ma se tuin begrawe moes begrawe. Dit is jou gunsteling roomys na skool, en jou eerste liefdesteleurstelling. Dit is uitblink in dinge wat jy nooit sou oorweeg as jou juffrou nie aanhou hammer het op jou talente nie, en dit is kanse wat rampspoedig geëindig het want ons het almal al na die verkeerde stemme geluister om ons plek in die samelewing te ‘claim’. Almal se verlede is nie ‘n gebalanseerde kombinasie van soet en sout nie, en in plaas daarvan dat ons die bitter dele daarvan probeer ‘sugarcoat’, speel dit immers sy eie belangrike rol in die mens wat jy vandag is.

Deur seerkry moes jy leer hoe om alleen weer stukkies op te tel. As jy baie bevoorreg is, het jy ‘n handjie vol vriende wat werklik daar was in jou uur van nood, maar hoe jy die stukke weer aanmekaar gesit het was jou eie verantwoordelikheid, iemand anders kon dit nie vir jou gedoen het nie.


In vreugdevolle tye moes jy aanvaar dat selfs die beste oomblikke in die lewe juis net dit is, oomblikke. Vlietend, maar gekoester. Jy moes kies om die mooi uit elke oomblik te gryp en op jou hart se ‘canvas’ te verf en die lappies weg te bêre vir eendag wanneer nostalgie aan jou deur kom klop. Want die kans dat die mense en plekke van daardie oomblik steeds in jou lewe is, is net so skraal.


En uiteindelik, die een waarmee ons elke dag steeds struikel: ons eie persoonlike foute. Die waarheid waarmee ons die heel minste gekonfronteer wil word, en tog die een wat die grootste vraagtekens in ons hart en gedagtes laat. Moes ek hierdie persoon naby my hart toelaat, moes ek dalk harder baklei, het ek te vinnig op gegee, moes ek vroeër wegstap, het ek volgens my eie wil of God s’n opgetree, is my aksies selfs wanneer die situasie nie in my guns voel nie steeds eerbiedig aan dit wat God van my verwag?


Mooiste Vrou, vat dit van iemand wat die pad elke dag stap: Kies doelbewus om nie situasies te oordink en jou eie scenarios in jou kop te skep in jou soeke na antwoorde op dinge wat nie nou dadelik antwoorde vereis nie. Om konstant vrae te vra oor die verlede gaan niks aan die verlede verander nie, en om konstant vrae te vra oor die toekoms kan niks wat oor jou pad kom weerhou nie. Vergewe jouself vir jou verlede. Skryf die lesse neer wat dit jou geleer het, want daardie lesse het jou heel waarskynlik voorberei vir die ‘assignment’ wat vorentoe op jou pad lê, maar hou op om jouself te kasty oor dinge wat reeds verby is. Vra om verskoning as jy moet, as jy die geleentheid kry om vrede te maak of om te vergewe, doen dit. Maar moet nie jouself so besig hou om in die tru-spieëltjie te kyk opsoek na antwoorde in stofwolke agter jou, dat jy vergeet om na die pad van eindelose potensiaal en ‘new beginnings’ voor jou te kyk nie.


Self-sabotasie van jou verlede ten koste van jou toekoms is eenvoudig nie die moeite werd nie. Take the lessons and move on, maak net seker dat jy die lesse gebruik om beter besluite in die toekoms te neem. Ek weet dit is makliker gesê as gedaan, maar terwyl jy vasgevang in jou verlede bly, is die oomblik waarin jy jouself nou bevind