Geloof soos'n kind.

Moenie vir julle skatte op aarde bymekaar maak waar mot en roes dit kan verniel en waar diewe kan inbreek en dit steel nie. Maak vir julle skatte in die hemel bymekaar, waar mot en roes dit nie verniel nie en waar diewe nie inbreek en dit steel nie. Waar jou skat is, daar sal jou hart ook wees.
Matteus 6:19-21

Helloo aan my mooiste vrou en man!


Dis Marianne hier! Vandag het ek die wonderlike voorreg om vir die eerste keer by jou in te skakel met die opdrag om jou te motiveer. Nou hier moet ek myself onderbreek deur sê, toe ek hoor ek kan inskakel by

die Mooistevrou gemeenskap, was ek net in absolute ekstase. Toe ek uitvind dat ek Sondae die kans kry om my boodskap mee te deel – ek was buiten myself gevul met geluk, maar toe kry ek 'n oomblik van stilte en dink ‘God werk maar in snaakse maniere’.


Ek spot gedurig met my een vriend – toevallig 'n dominie van alle beroepe – en vertel dat ek seker een van God se grootste ironie is. Soos ons twee hierdie paadjie gaan saam stap, en ek is seker dat ons mekaar nog goed gaan leer ken, sal jy agterkom dat ek 'n groot pessimis is wanneer dit by geloof en die kerk kom, maar

als in my lewe doen ek nie sonder geloof nie. Ironies, nê? Of meer soos'n paradoks sou ek sê en jy dink ?


Tog, is dit my lewenstorie wat my gemotiveer het om nou hier te sit en vir jou te skryf. Nog meer, hoe om'n verhouding met God te hê wat soos die idioom glo soos'n kind lyk. Wel, vanuit my perspektief, maar onthou, elkeen sin lyk anders. My geloofspaadjie is een wat lyk soos daardie doolhowe op TV. Ek het my

geloof gehad en toe weer verloor. Ek het my geloof weer gevind en toe ervaar ek

seker een van die moeilikste geloofhindernisse in my lewe.


Die gevolg? Ek waskwaad vir God en het soos daardie stoute kindjie opgetree wat dik bek in die hoekie gaan sit. Ag, en so kan ek aangaan, maar nou wil ek eers my storie deel oor die dag wat ek God ontmoet het, en wie weet, dalk inspireer dit jou – en bly ook gerus tot die einde, ek kan jou belowe dat jy vir my gaan lag.


Terwyl ek wel later hieroor gaan praat, wil ek noem dat drome vir my van groot belang is. As'n kreatiewe persoon, spandeer ek die meeste van my tyd tussen my gedagtes opsoek na'n nuwe storie of ek gaan soek een agter elke koppie koffie en geroeste heinings. Nou kan jy vir jouself dink, as kind was my verbeelding

omtrent op loop. Teminste kan ek my verbeelding nou hanteer…soortvan. Dis seker ook, glo ek, hoekom God eerder met my kommunikeer deur drome as deur iemand anders.


My eerste droom was toe ek agt jaar oud was. Ek onthou my kindertyd saam met God asof dit gister gebeur het. My gunsteling dag van die week was Sondae, want dan kon ek op-dress en vir God gaan kuier. Kinderkerk was dié plek om te wees, want dan kon ons uit volle bors sing en prentjies teken tot iemand kom kla oor hoe ons die mense steur (kinderkerk was in die kerk gedurende die diens). Soos daardie persoon uitloop, giggel ons kindertjies en sing net nog harder. Dit was altyd'n kompetisie vir ons, om God beter te dien as die sogenaamde “grootmense”.


Die kompetisie het partykeer so erg geword dat die tannie gedink het sy sou haar werk as oppasser verloor. Dit was die beste tyd vir my interme van die kerk…en ook die laaste. Toe ons verhuis na'n ander dorp, was ek nooit weer rêrig in die kerk nie.