• Rouxnette Wiegand

Is jou grootste vrese die plekke waar jy God die minste vertrou?

Ons almal het onsself al op ‘n plek in ons lewe bevind waar ons ‘alles’ voor Jesus se voete

los in ons mooi geoefende gebede, maar vergeet om elke swaar gedagte of

bekommernis weer, keer op keer, voor ons Koning se voete te los wanneer die vyand

weer sy sade van onkruid in ons gedagtes wil kom plant.


Dit is soos om met ‘n rugsak vol klippe wat die lewe soms maar ons kant toe gooi, die

berg voor jou uit te klim om uiteindelik voor jou Skepper te staan en Hom te vertel wat jy

so swaar aan dra, en dan te vergeet om die rugsak daar te los. Ons pak elke klippie een

vir een uit, en vertel versigtig vir Jesus hoekom hierdie klip jou seermaak, hoekom hierdie

klip swaar raak. Ons is soms braaf genoeg om selfs te vra hoekom die klip in die eerste

plek in ons rugsak is, terwyl ons onbewustelik, of soms selfs bewustelik, kies om klippe van

seerkry en swaarkry saam te dra.


Elke keer wanneer jy bid oor giftige vriendskappe en jou ‘vriendinne’ skielik stil raak, is

soms God se manier om ‘n klippie uit ons rugsak te haal. Maar dan word ons weer

beinvloed deur sosiale media of ons dood eenvoudige ‘human error’ wat konstant smag

na aanvaarding, en ongelukkig lyk aanvaarding vir meeste van ons soos die hoeveelheid

“likes & comments” of al die vriende wat jy op ‘n Instagram post kan tag.


Mense sukkel om alleen te wees, om alleen gekonfronteer te word met jou eie gedagtes

– wie jy is, wat jou gebring het tot waar jy is, watter mense en watter gebeurtenisse in jou

lewe merke gelos het, waarheen jy oppad is, wie saam met jou oppad is. Hierdie is alles

vrae waarmee ons almal op een of ander stadium gekonfronteer word, of dit uit jou ma

se mond uit kom wanneer jy een keer te veel oor die lyn getrap het, of wanneer jy alweer

alleen koffie maak terwyl jy besig is om die soveelste verlowings-post te ‘love’.


Dalk is dit wanneer jy wonder watter metgesel jy na die volgende troue toe kan vra, die

enigste vereiste is mos dat hy net lekker moet kan sokkie. Dalk is dit wanneer jy stoksiel

alleen tussen ‘n kamer vol mense staan, of duisende kilometers reis om onbekende

plekke te sien en onbekende mense te ontmoet en ontnugter te word deur ‘n waarheid

wat weereens net bevestig dat maak nie saak hoe besig jy is of hoe vêr jy reis nie – jou

storie is jou storie, en al is elke hoofstuk nie mooi of gerieflik nie, is elke paragraaf in die

fynste detail geskryf.


“As jy jou verlede in jou hede hou, is daar geen plek vir jou toekoms nie.”

Alhoewel ons nie ons eie of iemand anders se verlede kan verander nie, weet ons God

kan die toekoms verander as ons bereid is om Hom toe te laat. Hoe ‘bold & courageous’

is die gebede wat jy bid? Onthou jy dat jy met die Skepper van die hemel en aarde

praat? Onthou jy dat Hy jou op die naam ken, en vir Homself geskape en gekies het?

Glo jy dat Hy jou lewe in die fynste detail beplan het en sal seker maak dat die legkaart

in mekaar pas wanneer Sy tyd reg is?


Ek vergeet soms dit gaan nie net oor my eie lewenslegkaart nie. Soms moet mens self

deur ‘n seisoen gaan nie net vir alles wat jy het om te leer nie, maar vir dit wat jou storie

ander mense gaan leer wanneer die groter prentjie op die regte tyd afspeel.


As ek nou terug kyk is die heel belangrikste mense, almal mense wat ek ‘perongeluk’

ontmoet het. Almal was a friend of a friend, ‘n buurvrou wat ‘n beste vriendin geword

het, familie van ‘n vriend wat toe soos familie geword het, klasmaats van ‘n beste

vriendin wat nie eers in dieselfde fakulteit as ek studeer het nie, vriendinne wat ek in

parkeer areas ontmoet het, en die absolute uitsondering maats van jou kleuterskool klas.

In meeste gevalle was ek laat. Laat vir ‘n klas, laat vir ‘n funksie, laat vir ‘n afspraak – en

tog was God sò betyds.


Soms voel ons ook so oor ons onbekende toekoms. Ons weet waarvoor ons bid, en ons

bid met afwagting, maar ons is so bang God is laat. Wat as ek nie nou daardie werk kry,

of die huis koop, of die man trou nie...


God het jou nog nooit in die verlede vergeet nie en Hy gaan ook nie van jou toekoms

vergeet nie. Vertrou jy werklik dat Hy dit alles onder beheer het, dat Hy weet wat jy nodig

het om jou ten volle toe te rus vir die plek wat Hy vir jou beplan het? Vertrou jy God met

jou toekoms, of beplan jy kliphard aan jou eie pad van vrees? Moenie van mense verwag

om vir jou aanwysings te gee na ‘n plek waar hùlle self nog nooit voorheen was nie. God

het jou en jou toekoms in Sy hand.


“She is choosing to be prayerfully instinctive rather than impulsively reactive.”

Versie van bemoediging:

“Humble yourselves, therefore, under God’s mighty hand, that He may lift you up in due

time. Cast all your anxiety on Him because He cares for you.”

1 Peter 5:6-7


Liedjie vir die week:

Rachel Morley – Preference


Baie liefde,

Rouxnette ♡

633 views0 comments

Recent Posts

See All