Is jy besig om plastiek plante in jou lewe water te gee?

Stel jouself voor: ‘n Floating shelf propvol potplante, daardie tipiese Pinterest foto. Perfekte skakerings van groen blare in kleurvolle kuns potte, wat in die perfekte natuurlike ligging geplaas is en net genoeg water kry. ‘n Direkte resultaat wanneer groen vingers en gunstige omstandighede mekaar ontmoet.


Op die oog af lyk dit dalk of al die potte so hoort, daar is genoeg plek vir elke potjie en plantjie op die rak, want soos alles, begin plante ook eers as klein sade, en sade moet eers geplant word voor ‘n boom kan groei. Dieselfde geld vir vriendskappe en verhoudings - ‘n saadjie van vriendskap word geplant, en mens verwag dat ‘n immergroen plant daaruit sal voortspruit. Maar ongelukkig, anders as plante, groei mense

nie altyd na die son toe nie.


Ek is ‘n baie firm believer van seisoene. Alles in die lewe het ‘n seisoen, hetsy goed of sleg. Soms bring dit hoop soos wanneer ligte pienk bloeisels in die lente bot, soms saai dit paniek soos wanneer donderstorms dreun. Wanneer die lewe soos ‘n Namakwalandse madeliefie seisoen lyk, wil niemand die gedagte in ag neem dat selfs hierdie pragtige seisoen slegs van Julie tot September duur nie. Niemand wil graag gekonfronteer word met die realiteit van verandering nie, en op die einde van die dag dra ons onnodig swaar aan die emosies wat ons aan ‘n ongunstige en ongemaklike verandering koppel, tot so ‘n mate dat ons vergeet dit is deel van die groter plan. ‘n Winter seisoen is nodig vir die somer om weer te kom, soms moet iets eers sterf, voor dit werklik weer kan leef.


Wanneer ons in werklikheid na plante verwys, is dit nie die einde van die wêreld as jou orgideë net ‘n jaar lank blomme gedra het nie. Met die volgende seisoen koop ons ‘n nuwe een, en die dooie een is ‘n vêr herhinnering van iets wat eens bekend gelyk het maar tog in een transaksie vervang kon word. As dit dan nie hou nie, skaf jy maar ‘n plastiek plantjie aan, dit lyk byna nes die ware Jakob, net sonder die moeite of ‘n vervaldatum. Maar wat doen jy wanneer vriendskappe en verhoudings vervaldatums bereik? Wanneer die koue winter ‘n vriendskap van sy mooiste blomme kom beroof?


Hoe gemaak wanneer ‘n winter seisoen in ‘n verhouding ‘n onafwendbare realiteit word? Wanneer jy terselfde tyd 500% moeite of geen moeite in die grond van daardie verhouding of vriendskap kan ploeg, en dit steeds geen verskil sal maak nie want onvrugbare grond kan nie bewerk word nie? Dit is soos om magteloos te sit en kyk hoe ‘n donderstorm op die horison woed, hastig oppad met jou in haar visier. Ek moes leer dat dit absoluut buite jou beheer is om sulke storms te keer, al wat jy kan doen is om jou

sambreel en reënjas nader te trek, en jou hart voor te berei vir die sterk stormwinde wat kom.


Net soos in die natuur, is hierdie storms niemand se skuld nie. Nie myne nie. Nie joune nie. Want net soos in die natuur, is ek en jy nie dieselfde blomme nie. Jy kort meer water om te oorleef, en ek kort meer son. Ek kan al my sonskyn met jou deel, maar op die einde van die dag gaan ek jou blare verlep. Jy kan al jou water met my deel, maar op die einde van die dag gaan jy my wortels verdrink. Dit wat ons gemaak is om te wees, vereis verskillende omstandighede wat ons nodig het om tot ons volle potensiaal te groei. Toe ons albei nog sade was, sou ons dit nooit kon raai nie, want ons het eenders gelyk.


Verhoudings is ‘n refleksie van hierdie waarheid. Wanneer jy aan iemand dink wat jy ontgroei het, is ons geneig om te dink dit is omdat iets ‘skeef’ geloop het. Niks het ‘skeef’ geloop nie, die seisoen was net reg vir jou om te groei in wat jy bestem is om te wees, en wat jy nodig het om te groei lyk